Als de helikopter opstijgt en we de renners op een lint over de heuvel zien stomen, weten we dat Strade Bianche echt begonnen is. De finale begint er de laatste jaren vrijwel altijd, omdat de dik elf kilometer Monte Sante Marie-sector simpelweg loodzwaar is. Waarom? Wat is er zo bijzonder? En hoe ligt 'ie er richting zaterdag bij? In de Leiderstrui ging drie dagen voor de start op onderzoek uit!
Strade Bianche, is er een andere race die in korte tijd zo'n fenomeen werd op de kalender? De vergezichten in de Toscaanse heuvels, de witte gravelwegen die erdoor kronkelen, de loodzware finish in Siena, met de meet op Piazza del Campo. Met stof (of modder) op de gezichten rollen de renners doorgaans één voor één binnen, volledig naar de vaantjes. De eerste grimassen zien we vaak als de Monte Sante Marie begint.
Het is de strook die in 2017 werd vernoemd naar Fabian Cancellara, die in 2016 Strade Bianche voor de derde en laatste keer won in zijn carrière. Het zijn toch echter vooral de laatste jaren die in het geheugen gegrift staan, aangaande deze hindernis. Een elite-groep met uiteindelijke winnaar Mathieu van der Poel die in 2021 loskwam en wegbleef, de start van een lange solo van Tadej Pogacar richting winst in 2022 en vorig jaar nog Tom Pidcock die de Monte Sante Marie aangreep om bergop en vooral bergaf weg te rijden van de rest.
Officieel is de strook 11,48 kilometer lang, goed voor 553 hoogtemeters. De Strava-KOM staat op naam van Pidcock uit 2023, hij denderde er in 20 minuten en 12 seconden overheen. 34,1 kilometer per uur gemiddeld! Daar deden wij woensdag wel wat langer over. Maar wat veel belangrijker is: wat maakt de Monte Sante Marie strook zo moeilijk? Zaterdag zit 'ie er na 142 kilometer koers op en is er nog 73 kilometer te gaan. Vorig jaar was er nog 42 kilometer te gaan. Toch denken we dat dat weinig verschil gaat maken. Een solo á la Pogacar is misschien wat ver, maar voor schifting gaat de Sante Marie zonder twijfel weer zorgen.
De moeilijkheid zit 'm vooral in de opeenstapeling van steile klimmetjes, afgewisseld met technische afdalingen en eigenlijk weinig plekken om echt op adem te komen. Simpelweg vorm zorgt er hier op die manier voor dat het kaf van het koren wordt gescheiden. Want vanaf de steen van Cancellara loopt het al vies omhoog, gevolg door een nóg steilere puist van enkele honderden meters. In de eerste kilometers heb je al meermaals dubbele cijfers qua percentages voor de kiezen gekregen.
Het is op dat moment dat we de open vlakte echt in rijden. Vaak lijkt het op tv alsof het hier niet al te lastig is, maar door de wind die vrij spel heeft en de steile klimmetjes in het begin, is dit wel dé plek om op te schakelen en zo van een gaatje een gat te maken. Terugkomen is heel moeilijk in de korte afzink richting de brug, omdat de benen vollopen op de volgende steile bult, die oneindig lijkt te duren. Pas als je het bord 'Monte Sante Marie' passeert en rechts de kapel ziet, weet je dat het zwaarste achter de rug is.
Vanaf hier is het doorstomen, buitenbladwerk op en af, door het bos en met enkele listige afdalingen waar mannen als Pidcock wel raad mee weten in de gravelbochten. Richting het einde van de strook is het nog één keer op de pedalen staan, alvorens het met een bizar vergezicht over Toscane aftellen is richting het asfalt. Daar wordt vaak even uitgehijgd en worden koppen geteld wie zijn er mee? En wie vooral niet?
De Monte Sante Marie kan zaterdag extra listig worden door de regen die in Toscane is gevallen en in de dagen voor zaterdag ook nog valt. Laat je op zaterdag dus niet bedriegen met het voorspelde zonnetje: de regen zal z'n werk al gedaan hebben. Geen stofwolken, zo is de verwachting, maar een zwaardere strook die zo misschien wel nog veeleisender is. Check hieronder de video die woensdag werd gemaakt van de Monte Sante Marie. Ook in het zonnetje, maar ook toen met twee dagen vol regenval achter de kiezen. Andiamo!
Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: b.vanderploeg@indeleiderstrui.nl)
Lees het artikel op de mobiele website