Danny van Poppel leek de derde etappe in de Ronde van Turkije gewonnen te hebben, al bleek uiteindelijk niets minder waar. Na een vermakelijke slotfase was hij de allersnelste in de sprint van een ietwat gereduceerde groep, waar bijvoorbeeld Mark Cavendish uit gelost was. Giovanni Lonardi (Polti-Kometa) werd tweede na een hectische laatste hectometer, maar mocht zich uiteindelijk de laureaat noemen. Van Poppel zou onreglementair gesprint hebben en werd uiteindelijk teruggezet in de uitslag. Fabio Jakobsen kwam er dan weer niet aan te pas in de sprint.
De ouverture was een kolfje naar de hand van Jakobsen, daags nadien mocht Max Kanter zich de gevierde man noemen. Leuk feitje: voor de Duitser van Astana Qazaqstan Team was het zijn eerste profzege, nadat hij liefst 75 (!) keer in de top-tien van een uitslag was gefinisht. Ook dag drie leende zich in principe voor een massasprint, al moest in de overwegend vlakke rit tussen Fethiye en Marmaris - de tocht was 147 kilometer lang - wel de Mountain Prime-heuvel (1,3 km a 7,3 %) bedwongen worden.
Filippo Conca (Q36.5 Pro Cycling Team), Willie Smit (China Glory), Antoine Berlin (BikeAid) and Konrad Czabok (Mazowsze Serce Polski) vormden de initiële, vierkoppige kopgroep van de dag. Opvallend genoeg was de 34-jarige Berlin - uitkomend voor stadstaat Monaco - ooit werkzaam voor de tv-rechten-afdeling van Tour de France-organisator ASO, maar maakte hij enkele jaren geleden de overstap naar het 'fulltime' wielrennen.
De maximale voorsprong van het kwartet liep op tot zo'n drie minuten, maar het werd al snel duidelijk dat zij als een vogel voor de kat zouden zijn. De sprintersploegen (lees: hoofdzakelijk dsm-firmenich PostNL en BORA-hansgrohe) leidden de achtervolgingsdebatten op zeer serieuze wijze. Op de verschillende heuvelstroken werd de kopgroep flink uiteengereten. Ook waren er verschillende tegenaanvallen vanuit het peloton waarneembaar. Dat resulteerde erin dat er een nieuwe, zeskoppige tête de la course ontstond: Conca, Berlin, Samuele Zoccarato (Bardiani), Lennert Teugels (Bingoal WB), Burak Abay (Sakarya BB) en Ryan Cavanagh (Kinan Racing Team).
Het was Conca die het vanuit die nieuwe kopgroep meermaals solo probeerde, maar niet slaagde in zijn opzet. Op de tweede en tevens laatste bestijging van Mountain Prime werd er ook in het peloton stevig doorgetrokken, wat erin resulteerde dat onder meer Mark Cavendish moest passen. Niet veel later was het Tietema-coureur Lander Loockx die het in de afzink probeerde met een solo-onderneming. Ook die aanval was echter geen lang leven beschoren, maar het resulteerde wel in meerdere counter attacks.
BORA-hansgrohe neutraliseerde vrijwel alle aanvallen, wat er voor zorgde dat er een massasprint kwam. Jakobsen leek over de beste papieren te beschikken, maar liet zich volledig insluiten in volle finale. Als een duveltje uit een doosje was het dan Van Poppel - die bij lossen van Sam Welsford tot sprintkopman was gebombardeerd - die de zege naar zich toetrok. Lonardi werd tweede en vond duidelijk dat hij onrecht was aangedaan, getuige zijn handgebaar na de finish. En daar bleek hij uiteindelijk gelijk in te hebben, want de Nederlander werd teruggezet in de daguitslag en de winnaar was Lonardi.
Lees het artikel op de mobiele website