Hij miste een keer de Tour de France omdat hij in een hotel ging vechten met dronkaards, duwde collegasprinters meermaals in de hekken en kreeg het zelfs een keer aan de stok met een juwelier. Je kunt een boek schrijven over alle controversiële momenten in de carrière van de recent gestopte Nacer Bouhanni, en dus schrijft In de Leiderstrui een longread.
Bouhanni werd volwaardig prof in 2011, op zijn twintigste. Hij werd in januari naar de Gabonese meerdaagse 'Tropicale Amissa Bongo' gestuurd. Hij won meteen de derde etappe door in een groep van elf het hardst te sprinten. Achter hem eindigden Giovanni Bernaudeau en Mathieu Claude, Sylvain Chavanel werd vierde. Hij zou dat jaar niet opnieuw winnen, het grote wielerpubliek zou pas in 2012 echt kennismaken met de jonge Fransman.
In dat jaar werd hij namelijk Frans kampioen op de weg. Bouhanni spurtte naar de zege en eindigde voor ploeggenoot Démare en Adrien Petit. Démare was op dat moment eerstejaarsprof en kon nog niet opboksen tegen de snelheid van Bouhanni. FDJ stuurde de kersverse landskampioen voor het eerst naar een grote ronde: de Vuelta a España. Hij haalde Madrid niet, maar liet wel zien dat hij op het hoogste niveau mee kon doen. Hij werd vierde in de sprint naar Logroño en herhaalde dat naar Alcañiz. MotorLand Aragón. Beide sprints werden gewonnen door John Degenkolb In de heuvelrit naar Barcelona werd hij zevende en een dag later boekte hij zijn beste resultaat van die ronde: een tweede plek in Sanxenxo. Overigens weer achter Degenkolb.
Frans kampioen Bouhanni (rechts) kan John Degenkolb (midden) niet verslaan in de Vuelta van 2012
Bouhanni stond op het punt van doorbreken en wilde maar wat graag een grote, internationale zege pakken in 2013. Dat lukte hem al in maart. In Parijs-Nice won hij, nog altijd in zijn Franse kampioenentrui, de eerste rit-in-lijn in Parijs-Nice. Hij hield mannen als Alessandro Petacchi en Elia Viviani achter zich en kon zich gaan klaarmaken voor zijn tweede grote ronde: de Giro d'Italia. In Italië werd hij een keer derde, vierde en tweede. Een overwinning bleef echter uit. Telkens stuitte hij op Mark Cavendish.
De jonge Fransman werd geselecteerd voor de Tour de France en hoopte daar zijn krachten te etaleren. De Tour van 2013 werd alleen een complete ramp voor hem en zijn hele ploeg. Bouhanni werd ziek en stapte na zes dagen al af, hij sprintte nul keer mee. Ook klassementskopman Thibaut Pinot zou Parijs niet halen en stapte met daalangst af.
Een Tour om snel te vergeten dus en dat deed Bouhanni ook: hij won twee ritten in de WorldTour in China en won veel Franse semiklassiekers, zoals de Tour de Vendée. 2013 was ook het jaar dat Démare steeds meer status begon te krijgen binnen FDJ. Terwijl Bouhanni op het hoogste niveau in Italië aan het sprinten was tegen Cavendish, reed zijn één jaar jongere ploeggenoot Arnaud Démare een meerdaagse in Duinkerke. Démare won daar drie etappes. Later dat jaar boekte Démare zijn eerste zege in de WorldTour door een etappe te winnen in de Ronde van Zwitserland. Hij volgde dat meteen op door ook in de Eneco Tour een rit te winnen, voor mannen als Tyler Farrar en André Greipel.
Zowel Bouhanni als Démare wilden in 2014 naar de Tour de France, maar er was slechts plek voor één sprinter bij de loterijploeg. Bouhanni wilde revanche na zijn mislukte poging in 2013 en liet in de Giro d'Italia zien een significante stap te hebben gezet richting de wereldtop. Hij won in Italië drie ritten en het puntenklassement. Démare domineerde op zijn beurt opnieuw in Duinkerke. Beide heren waren in vorm en zaten in de voorselectie. Één van hen zou afvallen, maar wie? Madiot hakte de knoop door: Démare mocht debuteren in La Grande Boucle. Bouhanni bleef thuis.
Het was een veelbetekend besluit, al helemaal omdat Démare en Bouhanni op dat moment al lang niet meer door één deur konden. Démare verklaarde in mei van 2014, nog voor de definitieve selectie dus, dat hij en Bouhanni niet naast elkaar konden bestaan als kopman. 'We hebben te verschillende karakters en kunnen niet samen naar de Tour. Een overwinning van de één, zou de ander helemaal geen goed doen. Hij zou ook nooit voor mij werken, dat heeft hij al gezegd', zo viel te lezen in Voix du Nord.
Bouhanni boekte veel successen in het shirt van FDJ, maar was nooit de absolute sprintkopman
Bouhanni wilde niet meer bij FDJ rijden. Zijn contract liep af en hij voelde dat de ploeg de voorkeur gaf aan Démare. De Tourselectie was het laatste zetje dat Bouhanni nodig had om op zoek te gaan naar een nieuwe ploeg, nadat hij eerder ook al Milaan-Sanremo moest missen. Hij reed wel nog de Vuelta en won daar twee ritten. Tijd voor een overstap naar een nieuwe ploeg, op naar Cofidis.
Bevrijdt van de rivaliteit, boekte Bouhanni in 2015 tien overwinningen voor zijn nieuwe ploeg. De Tour de France liep door een valpartij in de vijfde etappe uit op een deceptie en ook in de Vuelta a España kon hij geen rit winnen, maar hij won wel twee ritten in het Critérium du Dauphiné en werd zesde in Milaan-Sanremo bij zijn debuut. Een prima jaar, zonder uitschieters.
In 2016 komt hij niet eens aan de start van de Tour de France. Bouhanni raakte namelijk in de nacht voorafgaand aan het Frans kampioenschap betrokken in een gevecht, waarna zijn hand op vier plekken gehecht moest worden. Dit gebeurde niet zorgvuldig genoeg, waardoor Bouhanni onder het mes moest. De Tour sloeg hij over, maar Cofidis stond nog altijd achter de sprinter. Hij zou namelijk in het hotel boos zijn geworden op veel te luide, dronken gasten. 'Ik ben het slachtoffer', zei hij zelf.
Maar Bouhanni en zijn vechterscapaciteiten speelden hem al eerder parten in zijn jonge jaren. Eerder in 2016 verloor hij al zijn koelte toen hij bij een juwelier naar binnen wilde. Die juwelier gaf Bouhanni geen toegang, omdat hij een pet op had. Na een gesprek over en weer, zou Bouhanni op de deur geslagen hebben. Hij zou hebben geroepen: 'Weten jullie niet wie ik ben? Ik ben een millionaire uit Nancy!' Zelf ontkende hij stellig dat hij dat geroepen heeft. Ook ontkende hij dat hij op de deur geslagen heeft.
'Er zijn paralellen tussen sprinters en boxers. Beiden moeten agressief zijn'
Bouhanni bokste graag. Hij deed het als hobby naast het wielrennen en gaf meermaals aan dat hij graag het boksen professioneel zou oppakken, als zijn carrière als wielrenner erop zat. Kwam hij als eerste over de streep? Dan kon je er donder op zeggen dat hij een zegegebaar maakte dat verbonden was aan de bokswereld. Kwam hij niet als eerste over de streep? Dan sloeg hij zijn stuur bijna door midden. 'Er zijn paralellen tussen sprinters en boxers', gaf Bouhanni in 2015 aan in een video van Orbea. 'Beiden moeten agressief zijn. Het is vergelijkbaar met een bokser die een andere bokser knock-out slaat.'
Naarmate Bouhanni ouder werd, kwam hij steeds vaker negatief in het nieuws. In de 2016-editie van Parijs-Nice maakte Bouhanni geen vrienden met Michael Matthews, omdat hij hem in volle sprint de hekken in duwde. De Australiër bleef ternauwernood overeind. In de Tour de France van 2017 kreeg hij een boete omdat hij een renner van Quick-Step had geslagen. Hij haalde wel voor het eerst Parijs, maar eindigde nul keer in de top drie. In datzelfde jaar wilde hij trouwens ook nog met andere wielrenners gaan vechten na de finish van Parijs-Bourges.
De Fransman begon langzaamaan ook in een vormcrisis terecht te komen, wat niet in goede aarde viel bij Cofidis-ploegbaas Cédric Vasseur. De ploegbaas besloot om Bouhanni thuis te houden voor de Tour de France van 2018 en stuurde hem naar de Vuelta a España. In Spanje won Bouhanni een rit, maar Vasseur was niet overtuigd. Aan het einde van het seizoen zei hij dat Bouhanni het absoluut beter moest doen in 2019. 'Het gaat er namelijk niet om wie het dikste salaris heeft. Als je een goede kopman wil zijn, moet je veel meer geven', aldus Vasseur bij CyclingNews. In 2019 won Bouhanni geen enkele wedstrijd en werd hij gepasseerd voor alle grote rondes. Hij mocht vertrekken bij Cofidis.
Bouhanni tekende voor het 2020-seizoen bij Arkéa-Samsic. Waar hij zich meteen herpakte. Voor het seizoen stilgelegd werd door de covid-19-pandemie, had Bouhanni al twee wedstrijden gewonnen. Ook in Parijs-Nice sprintte hij naar ereplaatsen. In het najaar won hij nog twee Franse eendagskoersen, waardoor hij in 2021 weer mocht dromen van de Tour de France.
Eenmaal bij Arkéa-Samsic begint Bouhanni weer te winnen
Maar Bouhanni op niveau, betekende altijd controverse. Eerst was het met Démare, daarna was het met gevechten en steeds vaker ook met gevaarlijke sprints. Het incident met Matthews was namelijk zeker niet de enige keer dat Bouhanni in opspraak kwam met zijn dood of de gladiolen mentaliteit. In de Cholet-Pays de la Loire-klassieker duwde hij Jake Stewart in de hekken, waarna Bouhanni gediskwalificeerd werd.
Zijn zegeteller stond begin juli nog op nul, maar toch werd hij wel meegenomen naar de Tour de France. Arkéa-Samsic hoopte op een wonder, maar dat wonder kwam er niet. De Fransman reed een zeer constante Tour, werd een keer tweede, twee keer derde en een keer vierde, maar kon de hegemonie van Mark Cavendish niet doorbreken. Hij sloot 2021 zegeloos af en zou nooit meer terugkeren in de Tour de France.
De definitieve neerwaartse spiraal was namelijk ingezet. In 2022 won hij wel nog de Roue Tourangelle, maar door een harde valpartij in de Ronde van Turkije kon er een streep door de rest van het seizoen. Het was toen pas april. Hij brak in Turkije zijn nek en had onwijs veel moeite om terug op niveau te komen.
In 2023 keerde hij nog terug in competitie en werd zesde in Milaan-Turijn. Ook pakte hij nog een podiumplek in een etappe van de Tour de l'Ain. Het vat was echter leeg. 'De wielersport is altijd mijn grote passie geweest, maar na mijn zware val werd het steeds lastiger. Het lukte me niet meer om op mijn niveau te komen. Al bij al was het een loopbaan met veel ups en downs, maar ik wil vooral de ups onthouden', schreef hij op Instagram. Arkéa-Samsic had een nieuwe sprinter nodig en twijfelde niet: Bouhanni's aartsrivaal Démare werd aangetrokken. Ironisch genoeg is het cirkeltje daarmee mooi rond.
Lees het artikel op de mobiele website