Romain Bardet heeft niet de makkelijkste jaren achter de rug, en dus was de blijdschap, opluchting en emotie groot toen de Fransman van dsm-firmenich PostNL op zondag verraste met een tweede plaats in Luik-Bastenaken-Luik. Zijn beste prestatie ooit in een Monument, op een moment dat het er niet altijd meer in leek te zitten.
Bardet reed op vrijdag nog de slotetappe van de Tour of the Alps, waar hij als vijfde eindigde in het klassement. In Luik bewees hij nog eens dat zijn benen richting de Giro d'Italia in geweldige doen zijn. Een heerlijke opsteker, vooral omdat zijn laatste overwinning dateerde van 2022, het eindklassement van diezelfde Tour of the Alps. In de twee seizoenen erna waren de hoogtepunten op één hand te tellen.
Het is ook daarom dat Bardet zijn tweede plaats achter de ongenaakbare Tadej Pogacar vierde als een overwinning. 'Ik dacht in de finale aan 2018, ja. In deze race raakte ik te vaak gefrustreerd door het missen van goede kansen', zegt hij in het flashinterview over het jaar waarin winst misschien wel mogelijk was geweest in Luik. Bob Jungels speelde het destijds echter slimmer.
'Dit keer moesten we, na de beslissende aanval op La Redoute, bij dat tweede gevecht aanwezig zijn en zoveel mogelijk rivalen uit de weg ruimen', analyseert de Franse klimmer. 'Ik had kippenvel op Roche-aux-Faucons, omdat het een klim is die ik erg leuk vind. Ik wist dat het belangrijk zou zijn, omdat ik in het verleden al heb gezien dat we op dit punt voordeel konden halen uit de situatie. Op dat moment kan vijf seconden genoeg zijn, je moet alleen niet mentaal instorten.'
Dat deed Bardet niet. Integendeel: de achtervolgende groep leek meermaals bijna terug te komen, maar het hollen en stilstaan hielp Bardet aan plek twee. 'Het was te verwachten dat Pogacar zou aanvallen op La Redoute en we zagen hoe sterk hij was. Ik wist op dat moment dat ik voor het podium ging vechten. Ik heb altijd geloofd dat het mogelijk was, anders was ik al gestopt. Dat ik doorga, komt simpelweg omdat ik me nog nooit zo sterk heb gevoeld op de fiets. Maar mijn concurrenten zijn nog sterker. Als ik op het podium tussen Pogacar en Mathieu van der Poel sta, zal dat in ieder geval een prachtige foto opleveren die ik voor mijn zoon kan inlijsten.'
Kortom, emotionele woorden in het interview direct na afloop van de koers in Wallonië. Na de podiumceremonie kwam de sympathieke Fransman, die ook bekendstaat om zijn vriendelijke acties in koers, nog terug naar het wielerjournaille, waar ook In de Leiderstrui toebehoorde. 'Ik voelde me inderdaad écht heel erg sterk', benadrukte hij nog maar eens. 'Maar toen Tadej ging op de Redoute, was er geen beginnen aan om hem te volgen. Ikzelf zat op die beklimming niet helemaal geplaatst, maar toen ik naar voren keek, zag ik dat hij aan het vliegen was. Toen wist ik al dat we voor de ereplaatsen aan het strijden waren.'
'De kans was groot dat ik in de slotfase nog gegrepen ging worden', concludeerde Bardet. 'De tegenwind maakte het erg moeilijk. Maar er waren ook verschillende ploegen met meerdere renners vertegenwoordigd, wat voor een stop and go zorgde en misschien in mijn voordeel speelde. Ik wilde me gewoon volledig focussen op mijn eigen koers en reed zo hard als ik kon in mijn eentje door. Ik ben onwijs blij dat het gelukt is.'
Volgens Bardet had hij niet per se een prioriteit of hoofddoel gemaakt van La Doyenne, maar is het wel één van zijn favoriete eendagswedstrijden. 'Het is niet dat ik er specifiek naartoe gewerkt heb, maar meer dat het onderdeel uitmaakte van een groot trainings- en wedstrijdblok, wat nu voortgezet gaat worden met de Giro d'Italia. De mogelijkheid om naar Luik te gaan was er en dus greep ik die aan. Al tijdens het voorseizoen voelde ik me erg sterk, dus ik denk dat ik al bij al kan spreken van een geslaagd jaar tot dusverre, met dit als soort van kers op de taart tot nu toe.' Net als fenomeen Pogacar rijdt Bardet de welbekende dubbel, met dus na de Giro ook de Tour de France op zijn agenda.
Youri van den Berg (Twitter: @YourivndnBerg)
Lees het artikel op de mobiele website